Artikelen over werken op de top van je willen

Waarom het onzin is om te werken op de top van je kunnen.

Werken op de top van je kunnen is onverstandig en niet houdbaar. Het kost namelijk behalve energie ook bakken met geld. In dit artikel laat ik je zien hoe ik tot die conclusie ben gekomen.

Heb jij je wel eens afgevraagd wat je allemaal kunt bereiken als je de tijd die je kwijt bent aan energievreters zou besteden aan dat wat jou energie geeft? 

Brood op de plank & competitief 

Toen ik startte als ondernemer, deed ik wat ik dacht dat goed was: oogkleppen op en er keihard voor gaan. Er was geen vast salaris meer en er moest wel brood op de plank komen. Ik ging aan het werk op de top van mijn kunnen. Alles in het werk stellen om in een inkomen te voorzien. Dat klinkt alsof de toerenteller in het rood staat, vind je niet? Gas geven. Doorzetten. De eindsprint. Dat soort dingen. Brute kracht dus. En zo was het ook.

Dat werkte in mijn geval zo: als consultant verkocht ik adviesuren. Dus elk gewerkt uur voor een klant mocht op de factuur en daar werd ik voor betaald. Ik ben van nature nogal competitief, en de beloning voor wat ik ‘presteerde’ was omzet. Dus meer omzet voelde voor mij alsof ik het beter deed. Het vervelende van uren verkopen is dat de hoeveelheid uren in een jaar eindig is. Je kunt er alleen meer van verkopen als je iets anders minder doet. Vrije tijd hebben, of slapen bijvoorbeeld.

Een consultant zal van zijn werkgever rond de 1.500 uur per jaar declarabel moeten zijn. In mijn eerste jaar factureerde ik iets van 2.200 uur. Daarnaast was ik het ondernemen nog aan het ontdekken. Ik deed daarnaast productontwikkeling, acquisitie, marketing en administratie. De uren die ik niet aan werk besteedde voelden alsof ze ten koste gingen van mijn prestaties als ondernemer. Op een gegeven moment werkte ik zes dagen per week. Inmiddels had mijn competitieve instelling ervoor gezorgd dat het werken op de top van mijn kunnen een tweede natuur was geworden. Ik dacht er niet meer bij na.

Met dat inkomen zat het inmiddels al lang goed. De noodzaak om keihard te werken was er niet meer. Ik merkte dat ik met behoorlijke tegenzin aan bepaalde diensten ging werken. Na een tijdje van mijzelf afvragen hoe het kwam dat ik het werk bij lange na niet meer zo leuk vond als eerst, zag ik in dat mijn ‘brood op de plank’ motivatie was weggevallen.

De weg naar werken op de top van mijn willen

En toen gebeurde er iets interessants. Mijn werkzaamheden waren niet veranderd, maar ik werd mij ervan bewust dat ik heel duidelijk het verschil voelde tussen wat ik leuk en wat ik minder leuk werk vond. Ik zag in dat ik behoorlijk veel omzet maakte met diensten waar mijn hart niet bepaald sneller van ging kloppen. Sterker nog, hoe goed sommige diensten ook betaalden, ik begon er serieus tegenop te zien om er nog mee aan de slag te gaan. Echt lood in mijn schoenen. Goedbetaald werk was een hele serieuze energievreter geworden.

Mijn innerlijke monoloog was in die tijd nogal tegenstrijdig. “Ik stop er mee! Ik ga deze dingen niet meer doen, ik vind het niet leuk meer!” versus “Ja dahaag! Ik heb keihard gewerkt om hier te komen, dat ga ik echt niet weggooien hoor!”. Maar het in slaap komen en ’s ochtend op tijd uit bed komen werden ondertussen wel steeds moeilijker. Geen goed teken.

In dit eerdere artikel had ik het over de drie vragen die je jezelf kunt stellen als zoiets als dit gebeurt. Dat ik iets niet wilde doen, stond al vast. De enige vraag die er nog toe deed was ‘is het essentieel voor mij dat ik deze werkzaamheden uitvoer?’ Doordat ik vanaf het begin heb ingezet op een brede opdrachtenportefeuille, had ik keuzevrijheid. Ik kwam eigenlijk al snel tot de conclusie dat ik genoeg leuk werk had om me niet echt zorgen te hoeven maken. Het was dus niet essentieel voor mij om deze adviesklussen te doen.

Ik zag in dat ik kon gaan werken op de top van mijn willen

De vragen en antwoorden uit dit kwadrant hebben mij uiteindelijk geholpen mijn keuze te maken:

Ik hakte -toegegeven, met behoorlijk samengeknepen billen- de knoop door om ruim de helft van mijn omzet af te stoten. Met de energie en tijd die mij dat opleverde zou ik gaan werken aan meer leuk werk. Dahaag dikke ton omzet per jaar, hallo speeltuin!

Binnen enkele maanden had ik het roer volledig omgegooid. Ik werkte structureel minder uren, had meer vrije tijd en energie, en het werk wat ik deed was leuker en ging mij gemakkelijker af. En weet je wat? Heel snel kon ik elke maand weer een hogere omzet factureren dan de maand er voor. Binnen een half jaar was mijn omzet terug op het oude niveau. Binnen een jaar was de omzet verdubbeld. En ik had meer tijd en meer lol.

Het nemen van zo’n ingrijpend besluit is één. Het uitvoeren ervan is een heel ander proces. Ik kan het achteraf beschrijven als iets heel overzichtelijks, maar de realiteit is chaotischer. Zelf heb ik veel gehad aan de ondernemers die mij wilden bijstaan in mijn zoektocht. Wil je net als ik daadkrachtig optreden tegen energievreters? En beleven wat het jou kan opleveren? 

 

Hier kun je mijn gratis e-guide downloaden waarin je voor de verandering eens niet alleen vijf waardevolle inzichten krijgt. Ik zet voor jou een daadkrachtige strategie uiteen om in vijf stappen afscheid te nemen van je energievreters. De challenges in de e-guide begeleiden je stap voor stap bij het afscheid nemen van je energievreters.

laurens@lrau.nl
Ik ben Laurens Roose, ondernemer en wereldzeiler. In slechts drie jaar tijd bouwde ik een adviesbureau op met een half miljoen Euro omzet per jaar. Dat lukte me met de juiste mensen om me heen en een portie daadkracht. De keuzes die ik heb gemaakt, hebben er toe geleid dat ik nu in alle vrijheid de wereldzeeën kan bevaren, terwijl ik aan het ondernemen ben. Jij kunt profiteren van de lessen die ik in heb geleerd.